Nowości – News, 2026 – Fotografia przyrodnicza Aleksandra Chmiela

W ogrodzie zaczyna być mocno kolorowo; zakwitły orliki.

Oczko wodne też „kwitnie”; okrężnica bagienna.

Moje śpiewaki głodują. Jeszcze w ubiegłym roku rodzice przynosili pełne dzioby pokarmu; starczało dla wszystkich. W tym roku susza i opryski sprawiły, że owadów i pająków jak na lekarstwo. Przerwy w dostawie niezbędnego pokarmu mięsnego wydłużyły się, a po powrocie rodzic może coś dać do dzioba tylko jednemu. Susza sprawiła, że dżdżownice nie wychodzą z gleby, a to one stanowiły dla drozdów główne danie mięsne na naszym podwórku..

Rodzic odbiera pięknie zapakowane odchody pisklęcia

Bogatki też mają długie przerwy w dostawach mięsa. Czy im jest latwiej, bo szukają głównie larw?

Ostre hamowanie bogatki na dolocie do dziupli

Sikory to czyścioszki.

Samiec rudzika przyleciał do wysypanego pokarmu, ale najpierw przyglądał mi się, kiedy go fotografowałem przez okno.

Synogarlice tureckie (sierpówki) są ptakami niemal udomowionymi. Gniazdują w naszym ogródku, a dokarmiane są kukurydzą na zewnętrznym parapecie okiennym. Ta wykazała duże zainteresowanie, co ja też tam robię za szybą.

Kukurydzą dla sierpówek nie pogardził też kowalik.

Kowalik jest nieco spóźnionyz założeniem rodziny. Zagląda do dziupli; czy ten lokal sie nada? A może jest już zajety? Kiedy odleciał zajrzałem i ja; dziupla okazała się niezamieszkana.

Moim żurawiom jednak „nie odpuściłem”. Kiedy trzeciego dnia nie przyszły na naszą łąkę, poszedłem szukać ich po drugiej stronie miejsca gniazdowania. Niestety zobaczyły mnie i zawróciły. Z nadzieją, że wyjdą na „właściwą” łąkę, wróciłem do swojej czatowni. Doczekałerm się; po kilkudziesięciu minutach żurawia rodzina wyszła tam gdzie powinna.

Następnego dnia moje żurawie, po krótkich chrumknięciach, poszły na łąkę po drugiej stronie bagienka. Tymczasem w ciekawej scenerii mgły parującej nad rowem i oczkiem wodnym niespodzianym objawieniem okazał się lis. Zdjęcie zrobione prosto pod słońce (ukryte jeszcze za lasem) godzinę po jego wschodzie wymagało mocnego rozjaśnienia.

Pierwsze zdjęcie było czystym przypadkiem; Tematem miały być gęste kłęby mgły nad rowem i oczkiem wodnym przy użyciu skróconej ogniskowej. Lisa zobaczyłem dopiero na podglądzie. Po wydłużeniu ogniskowej jego sylwetka stała się tematem głównym.

1. maja o godzinie 6:00. pierwsze zdjęcie moich żurawi z dzidziusiami.

Na przedwiośniu żurawie przystąpiły do godów. Za najlepszy czas na miłość uznały koniec nocy, tuż przed wschodem Słońca. Sądziły, że nikt ich podgląda, nie doceniły jednak podglądacza ptaków.

Kiedy zaczął sie czas gniazdowania, żurawie wychodziły z bagienka pojedynczo; pierwszy jeszcze przed wschodem Słońca.

Po krótkim spacerze następowało równie krótkie rozprostowanie skrzydeł.

A potem odlot na żerowisko.

Innego dnia czekałem w czatowni na wyjście drugiego żurawia z miejsca gniazdowania. Wychodził zazwyczaj około godziny po wschodzie słońca. Tymczasem na łąkę przyszły sarny. Nadarzyła się okazja do uwiecznienia sceny braku międzygatunkowego zainteresowania.

Ubiegłoroczny dominator, największy przystojniak w okolicy, nadal będzie promował swoje geny.

We mgle jego urada nieco słabnie.

Wyszedłem rano z czatowni, chciałem iść do domu, a tu blokada! Ale my się przecież znamy, to biegłoroczne bliźniaki.

Przyroda niekiedy wraca na tereny długo zajmowane przez rolnictwo.

Wróciły i dały wspaniały popis ptasiego baletu. Więcej w blogu Foto; zapraszam.

Pierwszy koncert kosa w marcowy wieczór.

Marcowe spotkanie na wysokim dębie. Ja jestem sierpówka, a ty maluchu? Nie przedstawisz się?

Paszkot nie dowierza, że ktoś może go fotografować przy takiej pogodzie.

Sójki grasują po zamarzniętej łące.

Moje żurawie zimą. Więcej w blogu Foto; zapraszam.

Klucz żurawi o zachodzie Słońca przed wylądowaniem na noclegowisku.

Żurawiowe zimowisko. Więcej w blgu Foto; zapraszam.

Gęgawy odpoczywające podczas przelotu albo może tu zimujące, tak jak żurawie?

I odleciały

Zmiana obrazu Ksieżyca w pełni podczas pierwszej lutowej nocy.

Styczniowy wschód Słońca.